كه همراه آنها بودند به احترامشان از مراكب پايين آمده و پياده راه مىپيمودند . احترام امام حسين عليه السلام در ميان مردم نه براى آن بود كه او كاخ مجلل داشت يا مركَب‌هاى سوارى او گران‌قيمت بودند يا غلامان و سربازانى پيشاپيش يا دنبال مركَب او مىرفتند يا آن‌كه مسجد پيغمبر صلى الله عليه و آله را براى او خلوت مىنمودند و راه‌ها را در موقع آمد و شد وى بر مردم مىبستند ، نه ! براى هيچ يك از اينها نبود . امام حسين عليه السلام با مردم زندگى مىكرد و جدايى از آنها را نمىپذيرفت . زندگى او مالامال از سادگى بود . همه ساله پياده به حج مىرفت و با مردم نشست و برخاست ، و آمد و شد مىنمود ؛ با فقرا معاشرت مىكرد ، در نماز جماعت ، حاضر مىشد ، به عيادت بيماران مىشتافت ، در تشييع جنازه‌ها شركت مىجست و در مسجد جدش پيغمبر با دوستان و اصحاب مىنشست . او دعوت فقرا را مىپذيرفت و آنها را ميهمان مىنمود ، خودش براى محتاجان ، بينوايان ، بيوه زنان و يتيمان ، نان و غذا مىبرد . آثار تواضع بر دوش حضرت وقتى سپاهيان ستم‌پيشه و سنگدل كوفه بدن مطهر ايشان را عريان بر خاك افكندند ، بر شانه مباركش نشان از برداشتن بار ديدند ، از علت آن جويا شدند ، حضرت سجاد فرمود : « اثر انبان‌هايى است كه در مدينه به دوش مبارك بر مىگرفت و به خانه‌هاى فقرا ، ايتام و بيوه‌زنان مىبرد . » « 1 »

--> ( 1 ) . مناقب ؛ ج 2 ، ص 222 .